De afgebeelde bladzijde behandelt Christine, vrouwe van Steenland bij Kortrijk en van Drongen, dochter van Sohier I en Marguerite Borluut.

De woorden en cette commune verwijzen naar Tronchiennes, de Franse naam voor Drongen.

Een vrijere historische vertaling is: Christine ontving in 1347 de jaarlijkse cijns van een van haar vader geërfde weide, gelegen op de plaats Lantscoot in Drongen. Het perceel stond bekend als “Jacobs kleine meers”.

Christine ontving de cijns van het perceel. Dat betekent dat zij recht had op een vaste jaarlijkse betaling. Zij hoefde de weide niet zelf te gebruiken.

De weide was van haar vader geërfd en droeg daarnaast een eigen perceelsnaam: le petit pré de Jacques, letterlijk “het kleine weiland van Jacob”.

De naam kan hebben verwezen naar een vroegere eigenaar, gebruiker of ontginner.

De formulering au Lantscoot toont dat Lantscoot hier als plaatsaanduiding wordt gebruikt. Het gaat waarschijnlijk om een microtoponiem: een veld, meerscomplex, kleiner gebied of gehucht binnen Drongen.

De toevoeging en cette commune bevestigt dat het Lantscoot in Drongen lag. Het is in deze passage dus geen familienaam.

Het element -scoot of -schoot kan verwijzen naar een hoger, droger of vooruitstekend stuk grond bij lager en vochtiger terrein.

De plaatsnaam vertoont een duidelijke overeenkomst met historische naamvormen als Van Lantscoot, Van Landscoot, Landscote, Lanscote en Van Landschoot.

Deze overeenkomst maakt de vermelding naamkundig interessant, maar bewijst niet dat de familie rechtstreeks uit dit Drongense Lantscoot afkomstig was.

Christine was volgens de bron de jongste dochter van Sohier I en Marguerite Borluut. Zij was vrouwe van Steenland bij Kortrijk en van Drongen en huwde in 1344 met Jan III van Artevelde.

In het Cartulaire historique et généalogique des Artevelde van Napoléon de Pauw komt voor het jaar 1347 een opvallende plaatsnaam voor. Bij de bespreking van Christine, vrouwe van Steenland en Drongen, vermeldt de auteur een weide die gelegen was “au Lantscoot”, binnen de gemeente Drongen.

Christine was een dochter van Sohier I en Marguerite Borluut en huwde in 1344 met Jan III van Artevelde. Tot haar geërfde rechten behoorde de cijns van een weide die zij van haar vader had ontvangen. Het perceel lag te Lantscoot en droeg de afzonderlijke naam “le petit pré de Jacques”, het kleine weiland van Jacob.

De formulering maakt duidelijk dat Lantscoot hier geen familienaam is, maar een plaatselijke veld- of gebiedsnaam binnen Drongen. Het ging waarschijnlijk om een kleiner landschappelijk gebied, mogelijk een meers- of weidecomplex.

Voor het onderzoek naar de familienaam Van Landschoot is deze vermelding interessant vanwege de sterke taalkundige overeenkomst tussen Lantscoot en naamvormen als Landscote, Lanscote en Van Landschoot. Toch mag hieruit geen directe afstamming worden afgeleid. De bron bewijst alleen dat in 1347 binnen Drongen een plaats met de naam Lantscoot bestond.

De Drongense plaatsnaam kan daarom worden opgenomen naast andere mogelijke toponymische aanknopingspunten, zoals het Landschootveld op de grens van Adegem en Maldegem en het Langschot bij Zundert. Zij vormt geen genealogisch bewijs, maar wel een waardevolle vroege attestatie van een landschappelijke naam die nauw aansluit bij de historische familienaam.

• Zeker: in 1347 bestond binnen Drongen een plaats of gebied genaamd Lantscoot.
• Zeker: daar lag een weide, “het kleine weiland van Jacob”.
• Zeker: Christine ontving de cijns van dit geërfde perceel.
• Aannemelijk: Lantscoot was een veld-, meers- of gebiedsnaam.
• Mogelijk: de plaatsnaam behoort tot dezelfde naamkundige woordgroep als Landscote en Landschoot.
• Niet bewezen: dat de familie Van Landschoot uit dit Drongense Lantscoot afkomstig was.